Zit je in Tanzania, in een National Park. Dan is het bijna een verplichting om even een blog te wijden aan datgene waar Tanzania bekend om staat…………………………… de dieren. Met name tijdens het bezoek van vrienden en familie zijn we er regelmatig op uitgetrokken om de flora en fauna tot ons te nemen. In het begin vond dit plaats in bijzijn van een gids, kenmerkend door : “ go left here, go right there”. Latere gasten reden we zonder gids en vol zelfvertrouwen door de bush, met terugkerende termen als : “mijn gevoel zegt, en volgens mij moeten we hier……”. Enfin, altijd komt het wel weer goed, al zit je soms met samengeknepen billetjes.
Die ene keer dat we met “mama flora en bibi” precies in de bushbush op de helft naar Ndutu lodge vast kwamen te zitten in een hoosbui, in de black soil (alsof je over ijs rijdt), en binnen een straal van 30 km geen bewoning en geen mobiel netwerk. Lekker spinnen in de lage versnelling. Uiteindelijk de Diff- lock aan, en in de derde versnelling kwamen we er uiteindelijk weer uit. Later werden we beloond. Een groep van 40 à 50 olifanten kwamen ons over de weg tegemoet, drinkend uit de ontstane plassen. Na een aantal keer achteruit te hebben gereden, gingen ze eindelijk vrijwillig naar de kant en reden we de laatste kilometers naar Ndutu lodge.
Ja, imposante beesten wel die olifanten. We reden een paar weken later weer rond Ndutu lodge, dit keer met Janna en Annet. Staat daar een jong mannetje boompjes af te breken, puur voor de lol. Hij duwde even een boompje om, nam een hap, en sjokte weer naar de volgende. Zo kwam hij langzaam naar ons toe. Normaal buigen ze af, en passeren ze de auto op gepaste afstand. Deze niet. Hij bleef maar op ons afkomen tot……………….nog geen halve meter en ging recht tegenover ons stilstaan. Geen tijd meer om de raampjes omhoog te draaien. Met de flaporen naar voren, was de hele voorruit verworden tot één grote grijze massa en twee slagtanden. Even met de knar naar voren en het ivoor zat in de radiator. Zo bleef hij ons recht aanstarend een 10 seconden staan, gorgelend en grommend. Nou, dan voel je je niet meer zo Alpha dat je zegt: “Zooo zeg, dat is dichtbij. Schat, geef even de camera, dan zal ik hem eens even mooi op de plaat leggen……… “. Met natte plekken op de stoelen kwamen we weer aan in de lodge.
Waarom nu pas de foto’s. Nou, omdat wij niet helemaal de namen konden koppelen aan het beest dat we zagen, fanatiek als we zijn. Alles werd in het begin afgedaan als “aap”, “hert”, “kijk eens naar die grote vogel” etc. Nu is het iets beter geworden, al grossieren we er nog niet in.
Euh, en tijdens het doorbladeren van ons fotobestand kom je er dan ineens achter dat je nog helemaal geen fatsoenlijke foto van een zebra hebt, terwijl ze tegenwoordig weer ’s nachts voor ons slaapkamerraam staan te grazen. Puntje van aandacht…
Groeten uit de regentijd,
Floor en Kasper
 |
| Aap nr 1. |
 |
| Aap nr. 2 |
 |
| Buffel |
 |
| Geïrriteerde olifant |
 |
| Vogels |
 |
| Voorbode voor de regen |
 |
| Namiddagzonnetje |
 |
| Gnoes |
 |
| Een minder fortuinlijke buffelrest met hyena, ja |
.JPG)
