On clinic to Oleparkashi and Kapenjiro



Kapenjiro. Ol Doinyo Lengai op de achtergrond. (Achter de hut nog een placenta verwijderd.)




Antenatal Care en Treatment clinics



Het consultatie-hutje

Lake Natron (zout)

Lake Natron: supermooi

Met Inge (op bezoek), Ben (piloot) en Godwin

Safari

Zit je in Tanzania, in een National Park. Dan is het bijna een verplichting om even een blog te wijden aan datgene waar Tanzania bekend om staat……………………………  de dieren. Met name tijdens het bezoek van vrienden en familie zijn we er regelmatig op uitgetrokken om de flora en fauna tot ons te nemen.  In het begin vond dit plaats in bijzijn van een gids, kenmerkend door : “ go left here, go right there”. Latere gasten reden we zonder gids en vol zelfvertrouwen door de bush, met terugkerende termen als : “mijn gevoel zegt, en volgens mij moeten we hier……”.  Enfin, altijd komt het wel weer goed, al zit je soms met samengeknepen billetjes.

Die ene keer dat we met “mama flora en bibi” precies in de bushbush op de helft naar Ndutu lodge vast kwamen te zitten in een hoosbui, in de black soil (alsof je over ijs rijdt), en binnen een straal van 30 km geen bewoning en geen mobiel netwerk.  Lekker spinnen in de lage versnelling. Uiteindelijk de Diff- lock aan, en in de derde versnelling kwamen we er uiteindelijk weer uit. Later werden we beloond. Een groep van 40 à 50 olifanten kwamen ons over de weg tegemoet, drinkend uit de ontstane plassen. Na een aantal keer achteruit te hebben gereden, gingen ze eindelijk vrijwillig naar de kant en reden we de laatste kilometers naar Ndutu lodge.

Ja, imposante beesten wel die olifanten.  We reden een paar weken later weer rond Ndutu lodge, dit keer met Janna en Annet. Staat daar een jong mannetje boompjes af te breken, puur voor de lol. Hij duwde even een boompje om, nam een hap, en sjokte weer naar de volgende. Zo kwam hij langzaam naar ons toe. Normaal buigen ze af, en passeren ze de auto op gepaste afstand. Deze niet.  Hij bleef maar op ons afkomen tot……………….nog geen halve meter en ging recht tegenover ons stilstaan. Geen tijd meer om de raampjes omhoog te draaien.  Met de flaporen naar voren, was de hele voorruit verworden tot één grote grijze massa en twee slagtanden.  Even met de knar naar voren en het ivoor zat in de radiator. Zo bleef hij ons recht aanstarend een 10 seconden staan, gorgelend en grommend. Nou, dan voel je je niet meer zo Alpha dat je zegt:  “Zooo zeg, dat is dichtbij. Schat, geef even de camera, dan zal ik hem eens even mooi op de plaat leggen……… “. Met natte plekken op de stoelen kwamen we weer aan in de lodge.

Waarom nu pas de foto’s. Nou, omdat wij niet helemaal de namen konden koppelen aan het beest dat we zagen, fanatiek als we zijn. Alles werd in het begin afgedaan als “aap”, “hert”, “kijk eens naar die grote vogel” etc. Nu is het iets beter geworden, al grossieren we er nog niet in.

Euh, en tijdens het doorbladeren van ons fotobestand kom je er dan ineens achter dat je nog helemaal geen fatsoenlijke foto van een zebra hebt, terwijl ze tegenwoordig weer ’s nachts voor ons slaapkamerraam staan te grazen.  Puntje van aandacht…

Groeten uit de regentijd,

Floor en Kasper

Aap nr 1.

Aap nr. 2

Buffel

Geïrriteerde olifant

Vogels

Voorbode voor de regen

Namiddagzonnetje

Gnoes

Een minder fortuinlijke buffelrest met hyena, ja

Kiloki boma

Stofstorm

Schilderingen in de kinderzalen door Matata (met dank aan Frans Senff)

Schilderingen op de muur in het Maternity Waiting Home (ook door Matata)

De regen is begonnen

Ndutu Safari Lodge - bij de buurvrouw langs

Op de terugweg naar Endulen

Hier nog met één jonkie- inmiddels zijn alle kleine hondjes meegenomen door Maasai kinderen



Marktdag Endulen
Traditionele BBQ op bedonderstellen




Weber Smokey Joe Premium 37




Zonder goeie biertent geen marktdag


 


 


En de slager ... in smetteloos wit 








 



Bezoek!

Ben en Wil






Met Jant en Oma



All together

Jant en Oma weer richting Arusha, Janna en Annette blijven nog een week

Met Annette

En met Janna

Weekend met Ingela



Empakaai krater




Ol Doinyo Lengai (2960 m)- in de taal van de Maasai: de berg van God




Misty morning met kaas en Zweedse kaviaar




Vuur+rooster voor de happy sausages





Olmoti krater



En wat doen we hier zoal. Floor is lekker bezig in het ziekenhuis. Haar favoriete onderdeel, wonden schoonmaken. Met name als ze al een tijdje aandacht nodig hebben, al ruiken die wel een beetje.

Manu (aannemer van het Maternity Waiting Home) vroeg of ik zin had mee te gaan om brandhout te zagen voor de keuken van het ziekenhuis. Hij had net een nieuwe kettingzaag gekocht, of ik de jongens uit kon leggen hoe te zagen. Tuurlijk, heerlijk weer zo’n ding vast te houden, ook al is het een Chinese KingKong.  En of we dan op de brommer konden gaan, de vrachtwagen was al een half uur vertrokken, hij wilde graag achterop.

Halverwege de tocht, en midden in de bushbush houdt Manu ineens een pistool voor mijn neus. “ For the wild animals”, zegt hij. “Euh, nice glock”, maar stop hem maar weer terug.

“Zullen we door de droge rivierbedding gaan?”. “Nou, laten we hier maar bovenlangs rijden” zeg ik. Op dat moment springt er een hyena uit de oever, nog geen 50 meter bij ons vandaan, en zet even een versnelde pas richting ons in. Ik heb het niet zo op die beesten. Ik trek aan het gas, Manu zijn pistool, maar het is niet meer nodig, de hond houdt in en druipt af.

Daarna lekker zagen, in dood hout wel te verstaan, want we zitten wel in een Conservation Area. Uit de eerste omgevallen boom duvelt een nachtaapje, bij de tweede fladderen twee vleermuizen over de grond, en bij de derde klauteren twee grote hagedissen richting de kroon. Deze hebben we maar laten staan……………..

Verder zijn we bezig met projecten, zoals watervoorziening en verbetering van de waterkwaliteit voor de gemeenschap, voetbalattributen voor het dorp, opknappen van het hostel, malarianetten, voedselvoorziening, rolstoelen, solar panels en medische apparatuur voor het Maternity Waiting Home. Alles gaat helaas niet in dezelfde versnelling, maar hoe zeg je dat zo politiek correct………het heeft onze aandacht.

En we hadden een drauβen Haushund. Dit wil zeggen, geef een hond drie keer te eten, en ze blijft hangen. Ze heeft een maandje geleden geworpen, 10 – 1 (weer via de slokdarm naar binnen) = 9 stuks. Mooi afrikaans onderkomen voor haar getimmerd, maar het bleek niet goed genoeg. Na drie weken sleepte ze het hele spul naar het ziekenhuis, waar ze nu verblijven. We zijn nu druk op zoek naar Pedigree Pal in het dorp, met speciale ingrediënten voor een glanzende vacht, want Tina oogt een beetje dof. Ook hebben we geïnformeerd naar van die hondenkoekjes met mint smaak, tegen een slechte adem. Heel gek, ze hadden het niet. Dus we voeren haar maar louter  met de kliekjes…..

En dan komt een van de chauffeurs naar ons toe, of we ook mee wilden betalen aan de schotel van de kantine, zodat er voetbal gekeken kan worden. “Kunnen we dan ook Supersport 1 ontvangen?” (= synoniem voor 24 uur/ dag rugby). Ja, dat was geen probleem. Vanaf heden, een genot om alle wedstrijden worldcup rugby live te kunnen kijken. 

Het eerste bezoek is langs geweest. Ben en Wil. En het begint nu op gang te komen, want de boekingen stromen binnen. Onze auto is ook weer up-to-date, dus we kunnen onze gasten prinsheerlijk rondrijden.

Warme groeten uit Endulen,

Floor en Kasper    



Borrelen op de airstrip



 

Ben & Wil

  



Floor vraagt de weg



  

  

De hyena in kwestie


 

Zagen op slippers



 

Op de brommer



een aantal puppies