Hallo Allemaal,
Zo, de eerste weken zitten erop. Tja, en hoe ging het begin?
Een type “van een leien dakje”. Eigenlijk liep alles heel voorspoedig. Bij aankomst moesten we wel even wachten op een visum, want we waren niet bereid om extra dollars te betalen voor een versneld proces. De immigration officer verdeelde het wel heel netjes.. 2 x voorrangspaspoort tegen 1 x brave burger in de rij.
Nadat we in een aangename lodge verbleven vlakbij het vliegveld, hadden we dinsdag direct onze eerste dutch meeting in een cafe met Yadira, Renske en Jetty. Nu was Floor al eerder in Tanzania geweest, dus een aantal contacten werden weer aangehaald, waaronder Freddy. Een zeer relaxte Tanzaniaan, die inmiddels een safaribedrijf heeft. Dus Floor belt hem na 4 jaar maar weer eens op.
“He Freddy, this is Floor”.
“Hello, where are you?”, aldus een niet al te verbaasde Freddy
“In the Via Via bar in Arusha………”
“I’ll be there in 1 hour”, waarmee Freddy het gesprek beëindigt.
Freddy nam ons mee in zijn enorme safaribak en trakteerde ons op kuku (kip) en Kilimanjaro bier. En dat de meeste Afrikaanse mannen wel van een pondje extra houden werd ook hier snel duidelijk.
“Floor, you became more fat since the last time I saw you…………. yes really more fat”. En logischerwijs: Freddy en ik hadden de rest van de kip voor onszelf.
Yadira en Lars waren onze voorgangers in Endulen. Yadira doet nu een promotieonderzoek aan de VU in Amsterdam, over zwangerschapsgerelateerde onderwerpen bij Maasaivrouwen. Renske en Jetty zijn twee Nederlandse studentes en zij helpen haar daar weer bij. Het was uitermate handig dat we ons reisschema zo aan konden passen, dat we met z’n vijven tegelijk naar het ’t zaikenhoes in Endulen konden. Allereerst zodat we door Yadira (voorgaande arts) konden worden geïntroduceerd. In vloeiend Swahili stelde ze ons aan iedereen voor. Ook hebben we ons huis al van binnen kunnen bewonderen, en de spullen die Lars en Yadira hebben achtergelaten in een afgesloten ruimte, die stonden er nog gewoon; en dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt.
“En euh, zitten jullie nou ook nog een beetje in de bush”. Nou, reken maar. Het is ongeveer te vergelijken met de lange Flupkehupkestrjitte in Dokkum. Als je dat zandpad achteruit gaat tussen boer Draisma en familie Wiersma, en dan voorbij de slagboom doorloopt tot aan de kikkerpoel, nou zoiets komt er vanuit Nederland bekeken het dichtst in de buurt.
Het laatste stadje voor Endulen is Karatu. Vanaf daar rijd je door naar “the Ngorongoro conservation area”. Vanaf de ingang van het park is het nog een 60 kilometer over een zandpad. Je rijdt langs de kraterrand, waar vandaan je een schitterend uitzicht hebt in de krater (zie startfoto). Deze heeft een doorsnede van zo’n 30 kilometer, en alle safaripromotiedieren zitten er netjes in. Nou, niet helemaal netjes, want ook als de weg later weer van krater afbuigt kom je zebra’s, struisvogels en buffels tegen.
Na twee dagen in ons toekomstige hometown te hebben vertoefd, zijn we de 6 uur durende trip weer teruggegaan naar Arusha. Waar we nu zitten. We zitten namelijk weer in de schoolbanken, om Swahili te leren. Floor kantalbeetjuh en zit op gevorderden niveau, ik hakkel mij er doorheen. Maar omdat dat weer een episode op zich is, net als de turquoise Landrover met bijpassende kleding die we waarschijnlijk gaan kopen, wijden we daar de volgende keer wat meer over uit. Dan voegen we ook wat foto’s toe. We hebben van jullie een prachtige camera gekregen, maar we grossieren nog niet echt in het maken van heel veel foto’s. Bij deze beloven we, deze volgen.
Tot later en groeten uit licht (overdag) en donker (’s nachts) Afrika,
Floor & Kasper
 |
| Hierover de volgende keer meer |
 |
| Met Freddy en Tumaini |
 |
| Met onze swahilileraressen |
