Juni...

Stelling voor in de keuken

Voetbal: Endulen-dorp tegen Endulen -ziekenhuis

Lifters te over...

De kraterrand in de vroege morgen



Kokend water



Endulen... Blie dat we d'r ben.

Daar kwamen ze aan. Eindelijk. Met het enige casettebandje draaiende dat de auto rijk is, in de schemering. Een mooie rit. Op een gegeven moment op de kraterrand linksaf en dan nog drie kwartier rijden. 

Onze eerste lifter was een oude Maasai man. Hij hoefde maar een klein stukje mee te liften.  500 meter was al de moeite waard. Voor de duidelijkheid: we reden heel normaal. Maar goed. Wie wil nou niet in zo’n mooie bak een stukje mee rijden? 

Na een paar nachten in het hostel bij het ziekenhuis konden we ons nieuwe huis betrekken. Met hulp van Lars en Yadira en hun spullen is het wel wat leuks geworden. We hebben een heerlijk bed met echte dons dekbedden- met dank aan L&Y, een heuse IKEA-stoel die er al een hele reis op heeft zitten door Tanzania, heel veel keukenspullen –die momenteel nog allemaal op de grond staan-, leuke geitenstoeltjes … Veel tijdschriften en boeken...

Meestal komt er water uit de kraan- beetje afhankelijk van de ziekenhuisgenerator- en we hebben een zonnepaneel op het dak waardoor er ‘s avonds een paar 12 volts lampjes kunnen branden.

Voorraden moeten uit Arusha (4 uur rijden) of Karatu (ongeveer anderhalf uur rijden) komen. 

Elke twee weken is er een grote markt in Endulen zelf waar je wel wat voedsel kunt kopen.

Tijdens ons eerste bezoek aan Endulen hadden we Kaspers meest waardevolle bezit: zijn meegebrachte rookworstenvoorraad (14 stuks, handgerookt enzo) in de vriezer bij een Amerikaanse priester in het dorp ondergebracht. Deze Amerikaan woont er al veertig jaar en doet allerlei goede dingen voor de locals. Ware het niet dat hij een sabbatical ging nemen en een andere ‘Father’  zijn baan overnam… en zijn huis ook. En dus ook de vriezer.

Na twee weken noodles, aardappels met ketchup, havermoutpap met melkpoeder, mislukt trommelbrood (even au bain marie een broodje bakken: niet echt een succes), custardpap, rijst met auberginemengsel enzovoorts, togen we naar Father J.   We werden hartelijk ontvangen op zijn veranda. De man zat er blakend en goedgehumeurd bij. Nadat we in de vriezer hadden gekeken werd ons duidelijk waarom: 8 worsten waren verdwenen! Father J wist nergens iets van natuurlijk. Wat deden we nu met de overige voorraad? Father J stond er met z’n neus bovenop toen de hertelling plaatsvond door een niet al te geamuseerde Kasper. Maar of dit hem er van gaat weerhouden om er nog eentje op te kanen….

We namen twee worsten mee en hebben van elke hap genoten die avond. Hoe simpel het leven kan zijn…

De volgende vleselijke verassing kwam toen onze buurvrouw ons een van haar hanen cadeau deed. Ik probeerde Kasper er nog van te overtuigen dat een scharrelhaan een heel leuk dier is, dat het zo’n mooi parmantig beest is en misschien het begin van onze kippenroedel. Maar nee. Het mocht niet baten.

Een kraaiende haan minder om 5 uur ‘s ochtends.

(Over kraaiende hanen gesproken: de vraag ‘kraait je haantje nog wel?’  is volgens een medisch Kiswahili zakwoordenboek een beleefde manier om een man te vragen of hij last heeft van erectieproblemen…..). 

Het ziekenhuis

Het ziekenhuis telt 72 bedden. 95% van de populatie die het ziekenhuis bezoekt is Maasai.  Het ziekenhuis is gebouwd door dr. Herbert Watschinger, een Oostenrijkse arts, in de 60-er jaren. Aanvankelijk als Tuberculosekliniek omdat hij in het grotere ziekenhuis dat hij eerder had gebouwd in Wasso erachter kwam hoezeer deze ziekte een probleem vormde voor de Maasai. Het ziekenhuis in Endulen werd daarom op een heuvel gebouwd, een kwartiertje lopen vanaf het dorp, om zo de Tuberculosepatienten te isoleren van de mensen in het dorp.

Vanuit het ziekenhuis kijk je uit over bergen en een laagvlakte met een zoutmeer in de verte (Lake Eyasi). Zoals we al hadden begrepen van velen is het een heel mooie maar ‘moeilijke’ plek. De regionale medical officer in Arusha bijvoorbeeld vertelde dat hij niet goed begreep waarom er toch niemand lang wil blijven werken in Endulen. Er is iets met die plek, zei hij.

Aangekomen in het ziekenhuis en na begonnen te zijn met werken wordt het ook steeds duidelijker: er speelt een heleboel;  veel politiek maar ook grote financiele problemen. Sommige medewerkers hebben al maanden geen salaris ontvangen. Het is bewonderenswaardig te noemen dat ze nog steeds verschijnen op het werk.

Omdat het ziekenhuis zo afgelegen ligt wonen alle ziekenhuismedewerkers in huizen bij het ziekenhuis. Daar wonen we nu dus ook ergens tussen.

De eerste paar weken werken was erg wennen. Wennen aan het Kiswahili, aan het Maa dat de meeste patienten spreken en dat veel lastiger is dan het Swahili, aan het tempo, aan "nieuwe" ziekten, andere namen voor medicijnen, de grote logistieke/praktische/financiele problemen -en soms onmogelijkheden- die bijna bij elke patient een rol spelen... Culturele verschillen... Ga zo maar door.

Verder moeten ze waarschijnlijk ook erg aan mij wennen. Ineens weer een wit, gebrekkig pratend hoofd ertussen dat van alles vraagt en wil. Ik probeer nog niet te veel te willen maar alles langzaam-langzaam te doen. Veel observeren en opschrijven en wennen aan en leren hoe ze het hier gewoonlijk allemaal aanpakken.

Er is momenteel een mazelenepidemie aan de gang. Vorige week lagen er 112 mensen opgenomen (dus een aantal met z’n tweeen in bed). Met name veel zieke kindertjes. De vaccinatiecoverage bedraagt in dit gebied voor sommige vaccinaties maar 17%. De regionale grote baas is op bezoek geweest om te inventariseren. Er zullen nu meer vaccins gestuurd worden en volgende week komt er een delegatie van het Ministry of Health. Het Ngorongoro district is een van de slechtst bereikbare gebieden...

Momenteel zijn we even in Arusha. We hebben eergisteren, op de dag dat de toeristenvisa verliepen... goeie timing...  residence stempels in onze paspoorten gekregen.

Als de auto het weer doet

..............voor de geinteresseerden: er is een probleem met de timing van de injector pump, er is reeds  een  nieuwe, tweedehands vacuumpomp voor de remmen ingebouwd en momenteel wordt de injector pump ge-overhauled met maybe new nozzles. Ik heb geen flauw idee waar het over gaat maar die nozzles klinken wel leuk...................

                                              gaan we morgen terug.

We hopen dat alles goed is met iedereen!
Liefs en groeten van ons beiden.

Adres:
Endulen Hospital
PO BOX 4
Endulen
Ngorongoro
Tanzania

(zonder PO BOX werkt blijkbaar ook.... onze eerste post was een blauwe belastingsenvelop uit Nederland!)