Het was op een zaterdag dat we ertegenaan liepen, een Landrover Defender 110 Count, met een 300 TDI. Ja, je raakt aardig bedreven met types, motorinhoud en nummertjes. De verkoper, een nerveus sigaretten rokende Tanzaniaan uit Dar es Salaam ( 8 uur rijden van Arusha) die binnenkort gaat werken als automonteur bij Saab in Zweden, met een vrouw die voor de UN in Zuid Soedan aan de slag is? Het zal allemaal wel, zijn auto had in ieder geval een goede motor, en zag er verder ook netjes uit. Na twee dagen onderhandelen kwamen we tot overeenstemming (maandag). Maar niet zonder Freddy. Hij was op safari (tot dinsdag), en wilde perse de auto zien voordat wij tot aanschaf over gingen. De verkoper werd al wat nerveus, want hij had het geld snel nodig. Familie is hier heilig, dus toen we aangaven dat Freddy als een broer voor ons is, was hij bereid te wachten. Freddy kwam dinsdag eind van de middag, en vond het een goede keuze.
In Nederland slenter je een TPG postkantoortje in voor een overschrijving, hier gaat het…………… anders. Allereerst Freddy’s advocaat, die een conceptcontract (woensdag). Hoe dachten wij te gaan betalen? Via internet natuurlijk, meneer de advocaat. Dan heeft de verkoper zijn geld 4 tot 5 werkdagen later. Maar helaas, dit moest volgens de verkoper sneller. Hij had het geld NU nodig.
“Euh, o.k, prima, maar alle bijkomende kosten zijn voor jou”. Dus wij met z’n allen naar de bank; deze bleek 10 % commissiekosten te rekenen. Dan maar door naar het Impala-hotel, dat 5% rekende, en dat slinks weer rechttrok met een heule heule slechte wisselkoers.
Dus ja, we stonden vol ongeloof te kijken toen de verkoper dit zonder blikken of blozen (das inderdaad moeilijk te zien) accepteerde. In ruil voor cash geld, nam hij genoegen met een veel lager bedrag………………………………. dan kunnen wij ook voor bank spelen.
Als lid van de expatfamilie hebben we vervolgens cash geleend bij vrienden, en zelf twee dagen al onze bankpasjes een paar maal door die pinautomaat geduwd. Het biljet van TzS 10.000 is het hoogst haalbare, dus we waren blij dat we bij de overdracht de 30 cm dikke stapel aan papiergeld aan de verkoper konden geven. Dit vond plaats in het kantoor van de advocaat met getuigen aan beide zijden (donderdag).
Dan ga je naar de TRA, de Tanzaniaanse wegenbelasting, APK en overschijvingsinstituut ineen. “Oh, handig, dat scheelt een hoop tijd zeg”…………nou, dat zien ze dan toch even anders, al belooft het ingelijste Mission Statement bij de ingang niets dan goeds:
“De Tanzaniaanse Revenue Authority heeft als doel zijn burgers snel, efficiënt en in een corruptievrije omgeving met toewijding optimaal van dienst te kunnen zijn.”
Vervolgens betaal je wat extra geld om sneller geholpen te worden, en waar dat niet kan, sluit je aan in een meterslange rij, want door het ontbreken van computers wordt alles nog met de hand genoteerd. Met papiertje 1 ga je naar balie 4, daar krijg je een stempel, terug naar balie 2 om te betalen, dan naar de 2e verdieping voor je taxnummer, en dan kun je twee dagen later je origineel ophalen………………………..wel eerst even in de rij staan.
Maar goed, toen moest er natuurlijk nog even wat gerepareerd worden. En chapeau voor Freddy, vanaf het begin tot het eind heeft hij er elke dag bijgestaan, om alle reparaties te controleren. In totaal hebben we 10 dagen rondom die BAK (zie nummerbord) gestaan. Hij wist precies welke gasten je waarvoor nodig had. En dat zijn geen fancy garages met gereedschap zoals bij ons, lekkere modderpoelen met 10 jeugdigen om je auto. Hier heet het namelijk praktijkschool. We gaan nog geit eten met al deze jongens, maar dat komt als we weer terug zijn in Arusha, want we zijn na enig oponthoud dan eindelijk aangekomen in Endulen.
Meer over Endulen in het volgende stukje...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten